fbpx

Al sinds ik me bewust beweeg (lees: leef) op deze aardbol word ik gedreven door iets. En dat iets noem ik voor het gemak: richting. Vooruit. En oooh ja, het is eveneens een gegeven dat ik die richting ook steeds vind door iets waar ik van weg wil 😉

Ik denk dat iedereen wel gedreven wordt door richtingen. Maar hoe bewust doe je dat? Dat is per persoon zo verschillend. Dat maakt het ook razend interessant. Vind ik dan toch ;)! Mensen blijven me mateloos intrigeren, de keuzes die ze maken en daarmee de richtingen die ze kiezen, ongeacht welke kant op.

In mijn puberteit had ik een, voor mij, traumatische ervaring. Mijn vader, met wie ik een heel hechte band had, kwam door een ongeluk in een rolstoel terecht. Mijn eerst zo veilige wereldje stond op z’n kop. Niet alleen door het verdriet over zijn handicap, maar ook de band die in één klap veranderde. Mijn vader had nu iets heel groots te verwerken, moest dealen met zijn verlies.

Optimistisch als hij altijd al was, kon hij ook hier gaandeweg een positieve richting in vinden. Dat duurde wel een tijdje. Uiteraard. En in die tijd zag en voelde ik, niet bewust, wat er anders was. Ik mistte mijn vader in hoe hij was voor mij vóór het ongeluk, maar ik mocht daar, van mezelf, ook weer niet té veel verdriet om hebben: want hij was immers degene die het veel zwaarder had. Ik zette mijn emoties opzij, maar zoals dat als puber gaat: ze komen er net zo keihard uit als dat je ze wegstopt 😫.

Ik heb nog lang ín het trauma geleefd. Ik wist niet hoe ik eruit moest komen, maar ondanks dat was er wel (of ook) die drive in mij om richting te kiezen. Ik wilde eruit, ik wilde leren en ontwikkelen: ik wilde normaal zijn en me normaal voelen.

Maar wat was dan normaal? Ik had geen idee. Wat normaal was, voor het ongeluk, was het niet meer ná het ongeluk. Waar was mijn houvast en hoe kreeg ik die terug?

Moeizame jaren. Worstelen. Ik bleef gedreven. Ik dobberde, ging kopje onder, watertrappelde en leerde uiteindelijk zwemmen. Helemaal toen NLP in m’n leven kwam.

Door die drive leerde ik mijn eigen verdriet een plek te geven. Leerde ik me veilig voelen: in mezelf. Leerde ik weer verbinding aan te gaan. Mijn freeze toestand als ik getriggerd werd op mijn trauma is lang mijn houvast geweest. Onbedoeld en vooral onbewust voelde het vertrouwd: ik wist in ieder geval dat ik een trauma had 🙂 Beetje bij beetje kreeg ik meer zelfkennis en daarmee zelfsturing. Ik begon mezelf effectiever te coachen en aan te sturen, omdat ik a. de tools had en b. de zelfkennis groter werd.

Die richting kiezen, die drive hebben om vooruit te willen hebben me uiteindelijk geleid naar waar ik nu ben. Waar ik anderen inspireer en tot denken en bewustzijn aanzet om ook vooruit te gaan in hun leven, om niet stil te staan, maar in beweging te komen. Wat eerst een manier was om te overleven, is het nu een krachtige manier van leven. Straight from the heart. Mijn houvast is nu dat ik altijd weer richting weet te geven.


Uit alles wat je meemaakt in je leven kun je wel iets leren. Door kies ik elke dag voor. Zo zit ik in elkaar en daar maak ik graag gebruik van. Anderen om mij heen laten zich erdoor inspireren. Daarin kan ik van betekenis zijn.

Mijn richting is nu als NLP trainer bij Novalife anderen leren richting te kiezen. Het beste uit zichzelf halen.

Daarom is groei één van de kernwaarden van Novalife. Je hebt dit leven. Dat leven leef je nu. Maak er (beetje bij beetje) wat van :)!

Ik ben benieuwd wat mijn verhaal met jou doet en vind het leuk om je reactie te horen.