fbpx

Donderdag is het zover. Dan begint het eerste van vijf blokken van de opleiding NLP Practitioner van Novalife waar ik me voor heb ingeschreven. En op verzoek van Maaike, één van de trainers van de opleiding, ga ik daar een beSchrijving van maken.

NLP is helemaal nieuw voor mij. Ik had ooit wel eens gehoord van neuro linguïstisch programmeren, maar geen idee wat het was. Om heel eerlijk te zijn nu ook nog niet. Iets met communiceren, met mezelf leren kennen, beetje vaag, zweverig misschien zelfs. Maar ik ga het zien. En beSchrijven.

Het leek me een goed idee om vooraf een soort nulmeting te schrijven. Zodat ik aan het eind van de opleiding kan kijken wat het verschil is met nu. Of ik veranderd ben, of ik gegroeid ben. Of het gelukt is.

Okee. Daar gaat ie.

Waarom ik deze opleiding ga doen is omdat ik een ontzettend onzeker typje ben. Rationeel weet ik dat ik een leuk mens ben, dat mensen me aardig vinden, dat ik goed ben in wat ik doe, Maar gevoelsmatig heb ik dat helemaal niet. Ik heb nauwelijks zelfvertrouwen.

Zowel privé als op het zakelijke vlak breekt me dat steeds meer op.

Zo heb ik onlangs een schrijfopleiding afgerond. Wat was ik blij. Wat had ik dat jaar genoten. Dit was wat ik wilde met mijn leven: schrijven! En ik besloot dat ik voor mezelf zou beginnen als beSchrijver (zie mijn LinkedIn). Maar we zijn een maand of twee verder en ik merk dat ik vastloop. Faalangst? Misschien. Mogelijk “gewoon” onzekerheid. Vrienden, familie, zelfs vreemden zijn enthousiast, maar ik heb het stemmetje van een Huilstruik in mijn hoofd: “Wat als het niet lukt? En denk je nou echt dat iemand jou in zou willen huren? Waarom jij? Er zijn zoveel anderen. Die beter zijn.”. En hoe graag ik ook wil, ik krijg het niet stil. Sterker nog, ik luister ernaar. En geef het stiekem gelijk. En langzaam verdwijnt mijn enthousiasme dat ik had na het behalen van mijn diploma. Ik geef al op voor ik echt begonnen ben. En daar baal ik van! Ik wil mijn vrienden, familie, zelfs de vreemden geloven. Niet die Huilstruik. Maar het lukt niet.

Privé zit het ook niet echt lekker. Ik heb zo’n laag zelfbeeld dat ik niet kan geloven dat mensen mij echt aardig en leuk vinden. Hoe dat ontstaan is weet ik. Zal ik je niet mee vermoeien. Maar hoe verander ik het?

Gelukkig heb ik een geweldige man en dochter die ontzettend veel van me houden (snap ik eigenlijk ook niet, maar ik accepteer het graag). Zij zijn mijn sociale kring. Meer is er niet. Ik heb het wel geprobeerd, hoor, vrienden maken. Contact leggen gaat me heel gemakkelijk af. Maar wat daarna komt, daar gaat het mis. Ik denk te veel na, voornamelijk voor die ander. Ik vul zelf in hoe die over mij denkt. En ook hierbij krijgt de Huilstruik uiteindelijk de overhand en word ik onzeker, bang afgewezen of uitgelachen te worden en trek ik me uiteindelijk uit voorzorg terug, in mijn veilige wereld thuis. En ook dat begint me op te breken. Zeker nu dochterlief steeds zelfstandiger wordt en mij steeds minder nodig heeft. Ik voel me eenzaam, een kluizenaar. En daar baal ik van! Ik wil vrienden maken en houden, het huis uit, een sociaal leven opbouwen. Maar het lukt niet.

Mijn hoop is dat ik dat NLP me kan leren anders over mezelf te denken, Huilstruik de mond te snoeren en de wereld zelfverzekerder tegemoet te treden.

Donderdag dus. Ik zie er vreselijk tegenop. Vier dagen met alleen maar vreemden in een hotel, ver van mijn veilige omgeving. Vier dagen zonder man en kind. Maar gelukkig heb ik Huilstruik. Die gaat gezellig mee.