fbpx

Wat hebben persoonlijke ontwikkeling en de klimaatcrisis met elkaar te maken? Op het eerste gezicht niet heel veel. Ik heb ooit een aflevering van de Oprah show bekeken waarop er nabestaanden van slachtoffers van de aanval op de Twin Towers in New York aan het woord waren. De vraag was, hoe was het leven van deze mensen veranderd na het verlies van hun dierbare(n). Het verhaal van één vrouw is mij altijd bijgebleven. Zij had een koopverslaving ontwikkeld. Ieder moment dat ze zich niet goed voelde ging ze wat nieuws kopen. Dit was haar manier om met haar gevoelens om te gaan. Je kan je voorstellen wat voor problemen dit haar opleverde. Ze had torenhoge schulden en haar huis was vol met troep dat ze niet nodig had. Haar kinderen en gezinsleven hadden ook zwaar te lijden onder dit gedrag.

Zoals dat toen ging in de Oprah show kreeg deze vrouw psychologische hulp aangeboden. Heel wat later was er een vervolgopname en kwam de betreffende vrouw weer vertellen hoe het haar verging. Ze was tot inzicht gekomen dat ze haar pijn en verdriet aan het wegstoppen was door middel van de kick van het kopen. Maar dat werd steeds moeilijker, dus moest ze steeds duurdere spullen kopen en ook steeds vaker. Een bekend verschijnsel bij verslavingen. In therapie heeft ze geleerd hoe ze wel effectief met haar emoties kan omgaan. Daardoor verdween haar koopverslaving, was ze weer beschikbaar voor haar kinderen en kon ze de puinhopen in haar leven gaan opruimen.

Wat heeft dit met de klimaatcrisis te maken vraag je je af? Achter een deel van ons ieder gedrag, wat niet goed is voor het klimaat en het milieu (koopgedrag, reisgedrag etc.), zit compensatiegedrag. Omdat we niet kunnen omgaan met hoe we ons voelen van binnen gaan we dingen doen en dingen kopen. De korte termijn kick en serotonine shot geven je heel eventjes het gevoel van gelukkig zijn. Hoe lang blijft dat gelukkige gevoel? Bij sommige kinderen is dat al binnen een paar minuten over, zo gewend zijn ze eraan. Misschien nog een uur of een paar dagen, maar daarna ben je eraan gewend en is het gelukkige gevoel voorbij. Dus zal je weer iets moeten kopen of doen om weer dat shot te krijgen. En als je maar blijft doen en kopen kan je dit heel lang volhouden. Maar brengt het wezenlijk geluk als je heel eerlijk bent naar jezelf toe? Doe je dan op jouw manier net niet zoals de vrouw die haar verdriet van haar verlies onderdrukte?

Natuurlijk is dit niet het hele verhaal… maar je zou waarschijnlijk best een deel van wat je doet en koopt achterwege kunnen laten als je je beter voelde van binnen. Dat is goed voor het klimaat en het milieu (en scheelt je nog eens veel geld waardoor je ook minder hard hoeft te werken)! En zo zie je maar weer dat persoonlijke ontwikkeling ook goed is als positieve bijdrage voor een schonere wereld 🙂