fbpx

BeSchrijving
NLP Practitioner, Blok 1
januari 2020

Onlangs heb ik deelgenomen aan het eerste blok van vijf van de opleiding NLP Practitioner van Novalife. Intens, zo vier dagen op rij ondergedompeld worden in de wereld van je onderbewuste. Maar wat was het interessant. En wat heeft het veel bij me losgemaakt. Overweeg je deze opleiding ook te gaan doen, of ben je gewoon nieuwsgierig? Dan nodig ik je graag uit mijn beSchrijving te lezen:

Op donderdagochtend ben ik om 8 van huis vertrokken. Gespannen maar toch ook gelaten. Terwijl ik het opschrijf denk ik: “Wat een rare combinatie, kan dat wel?”, maar ja, zo voelde het echt. Gespannen omdat ik er nog als een berg tegenop zag om vier dagen van huis te zijn. Maar gelaten omdat het nou eenmaal ging gebeuren.

Al snel kwam daar een lichte frustratie bij. De heenweg bleek vol fileleed en de geschatte aankomsttijd op mijn TomTom schoof steeds verder op richting 10 uur, de tijd dat het programma zou beginnen. Het mannetje in de radio maakte het er niet beter op door elk kwartier te herhalen dat het een veel drukkere ochtendspits was dan normaal. Toen ik nog maar tien minuten speling had was daar gelukkig de afrit. De laatste kilometers voerden mij over het Brabantse platteland en diens rust vulde al snel ook mijn hoofd.

Om tien voor tien draaide ik de parkeerplaats op van het voormalige klooster De Beukenhof. Het gebouw doet weliswaar niet meer als zodanig dienst, maar het ademt nog wel aan alle kanten de sereniteit van een klooster uit. Groot, majestueus bijna, rust, stilte. Ook binnen is nog veel authenticiteit. De dikke, stenen muren, prachtige houten deuren, de kapel. Maar tegelijkertijd toch ook warm, uitnodigend en modern. En van vele moderne gemakken voorzien.

Novalife bleek de Voorbouw van het klooster tot haar beschikking te hebben. Zes kamers aan een lange gang plus een privéwoonkamer om buiten de lessen om te kunnen ontspannen.

Tot mijn blijdschap en opluchting bleken alle kamers in dit gedeelte van het klooster een eigen badkamer en toilet te hebben. Dus nachtelijke escapades op koude gangen werden ons bespaard. Mijn kamer was klein maar compleet. Bij binnenkomst zag ik twee bedden en … een ladder. Het kind in mij stond meteen te juichen. Dus kon ik natuurlijk niet anders dan meteen die ladder opklimmen. Bleek er boven een soort vide met nog twee slaapplaatsen te zijn. In de brochure van het klooster noemen ze het een bedstee, maar voor mij was het een boomhut. Zonder boom, dat dan weer wel. Je begrijpt natuurlijk wel waar ik die drie nachten geslapen heb …. * grijns *

Ons gezelschap bestond uit zeven personen: Natuurlijk de trainers, Maaike en Richard. Assistent-coach Mirjam. In het dagelijks leven geestelijk verzorger en zowel de NLP Practitioner als de NLP Master opleiding twee keer doorlopen. Dat zat dus wel goed, met die begeleiding. En vier cursisten: Yvonne, Ronja, Alida en ik, Sas.

Gedurende de vier dagen die zouden komen bleken we weliswaar om geheel verschillende redenen voor deze opleiding te hebben gekozen en hadden we compleet verschillende achtergronden maar bleken we ook opvallend veel overeenkomsten te hebben.

Dag 1

De eerste lesdag was redelijk relaxed. We begonnen met een korte meditatie. Daar had ik tot deze week geen ervaring mee, dus ik wist niet precies wat er van me verwacht werd. Ik deed braaf mijn ogen dicht en luisterde naar Richard die de meditatie leidde. Zo zouden we elke dag beginnen en afsluiten.

Op deze eerste dag stelden Maaike en Richard, die samen de opleiding verzorgen, zich uitgebreid voor. Ze vertelden over hun achtergronden, hoe ze in aanraking waren gekomen met NLP en hoe het hen had geholpen. Dat vond ik erg waardevol om te horen, want ik herkende zoveel van mezelf in de “oude” Maaike. Waar zij tegenaan liep, loop ik ook tegenaan. En nu stond ze daar, zelfverzekerd, gelukkig en tevreden met zichzelf en haar leven. Dat zo is als het is omdat zij het zelf heeft weten om te buigen. “Als het haar gelukt is, dan lukt het mij misschien ook wel!”, schoot er onmiddellijk door mijn hoofd. Wat een mooie opsteker, zo aan het begin van de eerste dag!

Samen met onze assistent-coach Mirjam vormden wij cursisten hierna een intentiegroep. Aan het begin van elke dag kwamen wij even samen om onze “intentie te zetten”. Ieder van ons nam zich dan een gemoedstoestand voor voor die dag en sprak daarop die intentie hardop en stellig uit. Ook als je twijfel had of het wel zou gaan lukken die gemoedstoestand te bereiken of houden. Dat maakte niet uit, de bedoelding was dat je onderbewuste er mee aan de slag zou gaan.

Voorbeeldje? Ik zelf begon de eerste dag met “Ik heb vertrouwen”. Eén van de volgende dagen koos ik “Ik ben rustig”. Mijn medecursisten kozen weer heel andere intenties, zoals bijvoorbeeld “Ik ben”, “Ik ben mild”, “Ik ben geduldig” en “Ik hoor erbij”. Aan het eind van de dag kwamen we weer even samen en keken dan terug op hoe het was gegaan. Was het gelukt? Hahaha, bij mij toch veelal niet, hoewel het de laatste dagen wel iets beter ging dan de eerste. Maar zoals gezegd, geen stress, in je onderbewuste zijn er wel degelijk radertjes gaan draaien. En daar ging het om.

Een ander dagelijks terugkerend fenomeen dat geïntroduceerd werd op onze eerste dag was het “visjes” uitdelen. Ik hoor je bijna denken: “Visjes?” Ja, visjes. Er zit een geinig verhaal achter, maar het is een beetje veel om hier nu uit te leggen. Het komt erop neer dat we elkaar elke dag een compliment of aanmoediging geven voor iets dat ons als positief opviel. Geschreven op een blaadje met daarop …. Jawel …. een plaatje van een visje.

Als het iedereen lukte, wat niet altijd even gemakkelijk is, moet ik eerlijk bekennen, had je er aan het eind van de dag zelf ook minstens zes. Ik spaarde ze op en las ze dan ’s avonds op mijn bed, voor het slapen gaan. Een heerlijke afsluiting van de dag, al die positieve briefjes lezen. (Mocht je nieuwsgierigheid nou niet kunnen bedwingen, wat bij mij zeker het geval zou zijn, google dan zelf even op “unearned fish” en lees het verhaal van de “porpoise” en zijn trainer.)

Voor zover het algemene inleidende gedeelte. Nu ben ik dan eindelijk aanbeland waar we voor gekomen waren: de opleiding NLP Practitioner. Na de lunchpauze (hapje eten om half 1 en dan tot 2 uur even ontspannen) ging het eindelijk los.

Het begon met theorie. Veel theorie. De nieuwe termen vlogen ons om de oren: oppervlaktestructuur, dieptestructuur, model of the world, filters, visueel, auditief, kinesthetisch,
kalibreren, gids, ontdekker, waarnemer, kalibreren.

Aan het eind van de middag duizelde het me een beetje. Er stak ook een lichte p aniek de kop op. Hoe ging ik dit allemaal onthouden? Als top-down denker is het essentieel om te weten waar het stukje informatie dat je krijgt zich bevindt in het grotere geheel. Maar dan moet je wel eerst weten wat dat grotere geheel is. En ik had geen idee!

Ons was vooraf op het hart gedrukt vooral te vragen als we iets niet snapten of meer wilden weten. Deze aanmoediging hing zelfs gelamineerd en al aan de muur van het leslokaal, dus met lood in mijn schoenen, als de dood uitgelachen te worden, besloot ik het erop te wagen. Bleek Ronja ook een top-down denker. En met hetzelfde te worstelen. Wat was ik opgelucht, ik was niet de enige. Maaike was blij dat we ons probleem eruit gooiden, maar moest ons helaas teleurstellen: het was op dit moment nog niet mogelijk om dat beeld van het grotere geheel te schetsen.

Voor nu had ze wel een mooie metafoor: “Stel je een etalage van een taartenwinkel voor. We vertellen je nu één voor één de inhoud van de verschillende taarten. Zodat je later, als je er een aantal hebt, naar smaak die taartpunten kunt pakken die je nodig hebt. Hoe de etalage of de taartenwinkel er verder uitziet, dat komt nog wel.” Of niet, dat weet ik eigenlijk niet meer. Mijn beelddenkende brein zag het onmiddellijk voor zich. En was gerustgesteld. Ik kon weer frustratieloos verder.

Deze eerste lesmiddag sloten we af met het bespreken van een NLP Vooronderstelling. NLP heeft een aantal aannames, oftewel uitgangspunten. Ik zal ze niet allemaal noemen, maar om je een beetje een idee te geven geef ik je de eerste die we behandelden: “Er is altijd een andere keuze mogelijk.”

Een eenvoudig zinnetje, toch? Althans, zo lijkt het. Want als je nog eens goed nadenkt over wat er nou eigenlijk staat en met name wat het impliceert, dan blijkt het een krachtige boodschap te zijn. Althans, zo voelt het voor mij.

Ik was meteen geïntrigeerd. Wat zijn die andere Vooronderstellingen dan? En zijn ze net zo mindblowing als deze? Ik zou het liefst meteen al die andere ook willen horen. Maar helaas, Richard hield ons in spanning. De rest zou later in het blok volgen.

Hierna vormden we nog even de intentiegroep om van elkaar te horen hoe het gegaan was vandaag (niet zo heel daverend bij mij. Morgen nieuwe ronde, nieuwe kansen). En sloten we af met meditatie. De eerste lesdag zat erop.

Tijd voor wat ontspanning voor we aan tafel zouden gaan. Want de inwendige mens moet natuurlijk ook gevoed worden.

De maaltijden in De Beukenhof worden in buffetvorm aangeboden en zijn eenvoudig, maar zeer smakelijk. Heb je speciale dieetwensen, dan regelt de kok wat voor je. Zo bewees het bord van vegetariër Ronja regelmatig. Naast schrijven is koken één van mijn passies en haar vegetarische kroket heeft mij de belofte uit doen spreken voor volgende keer ook een poging te wagen zelf kroketten te maken.

Na het avondeten had ik een Skype-date met het thuisfront. Terwijl ik wachtte tot het zover was, overdacht ik deze eerste dag. Het was me meegevallen. De sfeer was goed geweest, we waren een leuke groep met zijn zevenen. Niemand was een buitenbeetje gebleken, zelfs ik niet. En dat mag redelijk uitzonderlijk genoemd worden. Ik had redelijk mezelf durven zijn en was daar niet voor uitgelachen of raar aangekeken. Ja, het was goed gegaan. Ik voelde me rustig. (Krijg nou wat, komt ineens mijn intentie uit mijn onderbewuste bovendrijven).

Ik miste mijn man en mijn dochter. En natuurlijk mijn twee hondjes, maar dankzij de moderne technieken en de geweldige wifi in het klooster kon ik even later mijn arme heimwee troosten. Hierna heb ik nog even in de woonkamer gezeten en nader met Alida kennisgemaakt. Die letterlijk bij mij om de hoek blijkt te wonen! Nou ja dan!

En toen was het mooi geweest. Lekker naar bed. Morgen weer een dag.

Dag 2

Na een goede nacht in mijn boomhut en een ontbijt van koffie, koffie, koffie en een banaan was ik helemaal klaar voor dag 2.

Na de meditatie, en mijn stellige intentie “Ik heb vertrouwen” begon de les. Richard vertelde ons de geschiedenis van NLP.

Zoals gezegd wist ik van NLP eigenlijk alleen waar de letters voor stonden: Neuro Linguïstic Programmeren. Maar wat dat dan inhield? Ik wist het echt niet.

Door het verhaal van Richard werd het me duidelijk: NLP gaat voornamelijk over het onderbewuste. Hoe leer je het kennen? Hoe haal je informatie uit je onderbewuste naar het bewuste? En hoe kan je je onderbewuste manipuleren in je voordeel? Fascinerend.

Hierna was het tijd voor een nieuwe “taart”. En dat was een interessante. Het ging over de Index Computations. Weer een onderwerp waarvan ik in eerste instantie dacht: “Huh?” Maar gaandeweg kwam het begrip. En het besef dat het gewoon klopte. Dat ieder mens de theorie al toepast, maar onbewust. Heel kort komt het erop neer dat je je in drie staten kunt bevinden: doen, voelen en denken. En als je vastzit in één van die drie het kan helpen om één van de andere te motiveren. Dus ben je aan het piekeren of zit je er emotioneel helemaal doorheen, dan wil het nog wel eens helpen om te gaan bewegen. Lekker wandelen/rennen/fietsen. Herkenbaar toch? Maar na de uitleg van Richard en Maaike ook logisch.

En nu ik me ervan bewust ben (hallo onderbewuste) kan de theorie mij dus helpen als ik me dit realiseer.

De verschillende nieuwe termen vlogen ons weer om de oren. We hebben ons de bijbehorende theorie met diverse oefeningen eigen gemaakt en dat was vreselijk leuk om te doen. Ik heb het gevoel dat het mijn band met mijn medecursisten en uiteraard ook met Mirjam, onze assistent-coach, echt heeft verdiept. Ik voelde me zo onderdeel van de groep, zo geaccepteerd. Echt ongekend. En ik werd er niet eens onzeker van. Wow!

En dit was nog maar de ochtend. Want na de lunch kwamen twee onderwerpen die een openbaring waren voor mij.

Het eerste was associatie / dissociatie. Dat ga ik even uitleggen. Bij associatie is het de bedoeling dat je probeert een herinnering te herbeleven. Met zo veel mogelijk
zintuigen. Dus niet alleen de situatie voor je zien, maar ook voelen, horen en als het kan ruiken en proeven. Bij associatie bevind je je echt weer in de situatie, bij dissociatie kijk je er van een afstandje naar. Ronda werd uitgenodigd om als voorbeeld te dienen bij de uitleg en terwijl zij met behulp van vragen van Maaike teruggeleid werd naar haar prettige herinnering op een warm strand, dwaalden mijn gedachten af naar het leuke moment dat ik zo bij de oefening zou willen herbeleven. Misschien het moment waarop ik ’s ochtends naar beneden kom en mijn hondjes mij helemaal door het dolle begroeten? En terwijl ik daar over nadacht, zag ik ze al voor me, mijn twee witte stuiterballetjes. Ik voelde zelfs de sensatie van het warme lijfje en de zijdezachte haartjes van de drukste van de twee aan mijn handen. En een golf van liefde vloeide door mijn borstkas. Met een grote grijns zat ik in mijn stoel. “Dat wordt een makkie straks”, dacht ik nog.

Nou, mooi niet dus. Want toen ik even later aan de beurt was om terug te gaan naar de herinnering, lukte het niet. Ik had verwacht dat ik het beeld weer zo voor mijn geestesoog op zou kunnen roepen, maar hoe ik ook mijn best deed, achter mijn geloken ogen bleef het zwart. Niets kwam er op. Helemaal niets. Zo frustrerend. “Hoe kan dat nou? Ik zag het net toch helemaal voor me? Ik voelde het zelfs weer. Wat doe ik fout? Waarom lukt het niet?” De frustratie werd zo groot, dat de tranen in mijn ogen sprongen.

Op dat moment kwam Mirjam te hulp. “Het is niet nodig dat er meteen een compleet beeld opkomt”, stelde ze me gerust. “Alleen een glimp is ook al heel wat. Het is de eerste keer, hè. Leg de lat niet te hoog.” En daarin had ze natuurlijk helemaal gelijk.

Zij stelde voor om het eens anders te proberen. Niet door het te willen zien, maar door me te concentreren op één van de andere zintuigen.

Zo gezegd, zo gedaan. Ik concentreerde me op hoe het voelde aan mijn handen. En verhip, dat lukte. En terwijl dat gevoel terugkwam, kreeg ik ook beeld. Niet helder en in kleur, maar vaag, meer schaduwen. Maar ik herkende er mijn hondjes in. En toen kwam ook het warme gevoel in mijn borst terug. Heel even maar, maar het was gelukt! Wow, wat was dat gaaf!

Terug in les was “dissociatie” aan de beurt. Het lijkt op associatie, maar hierbij kijk je van een afstandje naar jezelf. In de bijbehorende oefening moest je terug naar een niet zo prettige ervaring uit het verleden. Ik zag meteen een situatie voor me en ik vroeg of ik als proefkonijn mocht dienen bij deze oefening. Het was namelijk een nogal heftige herinnering en ik was bang dat ik misschien heel emotioneel zou worden als ik het zou herbeleven. En dan werd ik liever begeleid door iemand met veel ervaring.

Voor me gevraagd werd te dissociëren deed Maaike een ecologie check. De theorie en uitgebreide uitleg hierover hebben we op dag vier gekregen, maar ik wil hem hier toch even aanstippen, omdat het voor mij op dat moment zo’n eye opener was.

Heel kort door de bocht bestaat een ecologie check uit een paar vragen aan het onderbewuste. Het kan zo zijn dat je met NLP technieken een bepaalde verandering teweeg wilt brengen, maar dat je onderbewuste daar bezwaren tegen heeft. Als je de vragen van de ecologie check stelt, komen die eventuele onderbewuste bezwaren naar boven.

In eerste instantie vond ik het maar vaag. Je onderbewuste dat zich laat horen? Het is toch je onderbewuste? Hoe dan?

Maar toen ik er wat verder over nadacht kwamen er voorbeelden in mij op waarbij dit inderdaad wel eens het geval zou kunnen zijn. Hoe vaak heb ik niet gehad dat ik iets van plan was, maar dat iets in mij me tegen hield? IJzersterk voorbeeld: bij de Tea & Talk van Maaike, toen ze mij vroeg mee te doen aan deze opleiding en er een beSchrijving van te maken. Voor mij een prachtkans om een interessante opleiding te volgen en mijn zakelijke portefeuille uit te breiden. Win/win. Zou je denken. Maar ik raakte bij het idee niet door het dolle, maar volledig in paniek! Mijn onderbewuste zette keihard de hakken in het zand.

En dat gebeurt me vaker als ik iets moet doen wat ik eng, spannend of moeilijk vind. Meestal stel ik de beslissing dan uit en ga ik er over nadenken. Moet mijn onderbewuste wennen aan het idee. Soms lukt dat, vaak niet. En daar baal ik dan van. Dat ik iets niet doe omdat ik niet durf maar niet weet waarom dan niet. En nu kwam ik er dus achter dat er een supersimpele methode bestaat om daar achter te komen. Gewoon vragen. Nou ja! Is het echt zo eenvoudig? Ja!

Gelukkig had mijn onderbewuste geen bezwaar om de dissociatieoefening te doen. Onder Maaikes deskundige begeleiding ging ik terug naar het gekozen, emotioneel beladen moment. Dit keer ging het heel eenvoudig om het voor me te zien. En het verraste me hoe duidelijk het beeld van de omgeving was. Scherp, tot in detail, full colour. Terwijl ik daar maar één keer in mijn leven geweest was en nog acht jaar geleden ook.

Hoe ik mezelf zag was het tegenovergestelde. Ik zag mezelf als een zwart silhouet. Dat vond ik wel wonderlijk, want ik weet toch hoe ik eruit zie? Hoezo zag ik dan geen details? Richard stelde me gerust. Dat schijnt helemaal niet zo vreemd te zijn. Hij vertelde dat hij zichzelf in het begin als een soort stick figure zag. Hahaha, dat zag ik ook meteen voor me (beelddenkertje, hè) en dat was zó grappig.

Na de lunch gingen we aan de slag met de Representatie Systemen of modaliteiten. En later de submodaliteiten. Simpel uitgelegd gaat het over de informatie die via je zintuigen in je onderbewuste binnenkomt. Iedereen heeft zijn eigen voorkeur van informatie opnemen. De een is visueel ingesteld, de ander juist heel auditief of kinesthetisch (= gevoel). Als je goed luistert naar hoe iemand praat, kan je door op de woordkeuze te letten ontdekken welke modaliteit, welk zintuig de voorkeur heeft. Als je dat weet en je past jouw taalgebruik aan aan die voorkeur, dan komt je boodschap beter aan bij de ander.

Als oefening moesten we elkaar een verhaal vertellen, de signaalwoorden per modaliteit tellen waarna de verteller het verhaal nog een keer moest vertellen maar dan met signaalwoorden behorend bij de modaliteit die in het originele verhaal de minste de voorkeur had. Zo hee, dat vroeg wat van je denkvermogen en creativiteit. Wat een uitdaging. Als taalfreak vond ik dat echt geweldig om te doen. En ik zag meteen toepassingsmogelijkheden voor mijn schrijven. Ja, leuk. We liepen qua planning wat achter en heel even twijfelden Maaike en Richard of ze het laatste onderwerp, de submodaliteiten, ook nog vandaag zouden behandelen of dat ze dat toch naar dag drie zouden overhevelen. Gelukkig besloten ze tot het eerste.

Met behulp van submodaliteiten is het mogelijk een onderbewust beeld te veranderen. Je kan er als het ware het onderbewustzijn mee herprogrammeren. De uitleg zelf vond ik lastig. Maar toen Richard het op Alida toepaste viel bij mij opeens alles wat we de afgelopen dagen geleerd hadden op zijn plaats. Het was letterlijk een openbaring. En van een eenvoud en logica, verbluffend. Ik begrijp nu nog steeds niet waarom dit niet standaard praktijk is bij psychologen.

Ik kon bijna niet wachten tot ik  dit ook kon oefenen. Er was alleen één probleempje: ik kon geen situatie verzinnen die paste binnen de oefening. En hetzelfde gold voor Ronja. We wilden wel, maar we konden elkaar alleen maar vragend aankijken. Dit ging niet lukken en we besloten er die avond over na te denken en dan morgen nog een poging te wagen.

Compleet overdonderd door alle informatie en inzichten van vandaag deed ik mee aan de afsluiting van de dag, maar het ging langs me heen. De mogelijkheden die dit alles bood buitelden door mijn hoofd. Mijn hersens maakten overuren.

En dat bleven ze doen tot ruim na het avondeten. Het contact met het thuisfront die avond bracht me weer wat terug in het heden, maar het bleef onrustig in mijn hoofd. Toen ik in de woonkamer een biertje besloot te drinken, om de boel wat tot rust te brengen, trof ik daar Ronja. We raakten aan de praat. Over de opleiding, over onszelf, over waar we tegenaan liepen in het dagelijks leven, over van alles en het bleek dat we een enorme klik hadden. Meer dan 20 jaar leeftijdsverschil viel helemaal weg. We kletsten en kletsten en opeens was het bijna middernacht. Tijd om te gaan slapen. Morgen was het weer vroeg dag.

Dag 3

Na een onrustige nacht kwam ik met moeite mijn bed uit. Ik voelde me gejaagd, geagiteerd. Ik had de avond ervoor tegen Ronja gezegd dat ik het gevoel had dat ik de volgende dag waarschijnlijk recalcitrant zou worden. In reactie op mijn euforie over hoe geweldig het allemaal was gegaan de afgelopen dagen. En dat gevoel had ik deze ochtend nog.

Een lange douche en een paar koppen koffie verkwikten me wat maar het gevoel ging niet weg. En zo kwam ik in de les. Tijdens de meditatie voelde ik een soort paniek opkomen bij het idee dat ik zometeen de submodaliteiten oefening van de vorige dag zou moeten doen. Terwijl ik daar gisteren zo enthousiast over was geweest. Wat was er toch met me aan de hand? Waarom was mijn onderbewuste zo aan het bokken?

Ik besloot het te negeren, maar toen ik met Ronja aan de oefening wilde beginnen, ging het mis. Nog steeds kon ik geen voorbeeld bedenken van een situatie die ik zou kunnen gebruiken. Behalve een met een emotioneel zeer zwaar beladen onderwerp. En net als eerder durfde ik dat niet aan. Bang dat de enorme berg verdriet en pijn die erachter zat door zou breken. De gedachte daaraan was voor mijn onderbewuste de druppel. De paniek zoals bij de Tea & Talk gierde weer door mijn hoofd. En kon maar één oplossing bedenken: “Vlucht!”.

Dit keer ging ik in verzet. Ik wilde niet vluchten! Ik wilde blijven. Ik wilde ook de rest van de lessen volgen. Want reuze interessant. En was ik niet hier om te leren hoe om te gaan met dit soort gevoelens van stress?

Ik barstte in huilen uit en hoewel Ronja een beetje schrok was ze meteen zo meelevend. Zo lief. Dat bracht me nog meer van mijn stuk. Door deze reactie, maar ook zeker na ons gesprek van de avond ervoor, voelde ik me bij haar veilig genoeg om mijn hart uit te storten. Ik vertelde haar dat ik het niet meer trok. Constant mensen om me heen, al die nieuwe informatie en de erdoor opgewekte emoties, de heimwee naar mijn gezin. Terwijl ik het mezelf hoorde zeggen, realiseerde ik me opeens wat er aan de hand was. Ik was zwaar overprikkeld. Was maar doorgedenderd de afgelopen dagen, geen moment rust genomen en was daarmee ver over mijn grenzen gegaan. De waarschuwingssignalen niet herkend of genegeerd. En dat brak me nu op.

Ronja stelde voor om me even terug te trekken, de middag de middag te laten. Maaike en Richard zouden het zeker wel begrijpen.

Oh, wat wilde ik graag doen wat ze zei, maar ik wist dat als ik nu weg zou gaan, ik niet meer terug zou komen. Dan zou ik naar mijn kamer gaan, mijn spullen pakken, in de auto stappen en wegrijden. “Nee”, zei ik. “Dat wil ik niet. Ik wil blijven. Ik wil niet meer vluchten. Ik wil de rest van de lessen gewoon meedoen, anders mis ik teveel stof. Ik blijf!”
(Zat ik daar nou gewoon een intentie te zetten? Hahaha. Ik ben een natuurtalent.)

Mijn stellige weigering om weg te lopen bracht me tot rust. We besloten de oefening te laten voor wat het was. Ronja zou hem later wel inhalen, besloot ze. We gingen samen de gang op om Yvonne, Alida en Mirjam uit te nodigen weer binnen te komen. Zij hadden voor hun oefening de rust van de gang opgezocht.

Ook van hen was er enkel begrip. Sterker nog, ook Alida en Ronja hadden het stiekem eigenlijk ook wel een beetje gehad. De intense afgelopen tweeëneenhalve dag hadden ook op hen een stevige wissel getrokken. Ook zij waren gaar en hunkerden naar vrije tijd.

We moesten dit aan Maaike en Richard opbiechten. En wat bleek? Praktisch elk blok was er op de derde dag zo’n soort breekpunt bij de deelnemers. Niets nieuws onder de zon dus. Opluchting alom. Ze stelden ons gerust; nog één oefening en dan was het wel even klaar.

Emotioneel labiel als ik was vroeg ik of ik me afzijdig mocht houden. Niet meedoen, maar wel waarnemen. En laat er nou net toevallig een oefening voor drie personen op het programma staan. Perfect getimed dus, die mental breakdown van mij.

Maar toen ik ze even later geanimeerd bezig zag, Alida, Yvonne, Ronja en Mirjam samen, voelde ik me opeens zo buitengesloten … Mijn ogen liepen vol. Weg wilde ik, weg hier. Ik sprong op en rende het lokaal uit.

Op mijn kamer barstte ik in tranen uit. Dat bracht opluchting, maar ook verbazing. Waar kwam dit dan vandaan? Want het was niet hetzelfde als bij Ronja. Was er toch een scheurtje gekomen in mijn dam tegen het oude zeer?

Een paar minuten later klopte Richard op de deur. Hij was bezorgd, wilde graag weten hoe het met me was. Of hij iets kon doen wellicht. Lichtelijk gegeneerd maar ook opgelucht liet ik hem binnen. In de twintig minuten die volgden was hij even niet mijn NLP trainer, maar mijn NLP coach.

En in die twintig minuten benoemde hij als eerste buitenstaander de oorsprong van dit ruim veertig jaar oude verdriet. Zodat ik ineens besefte waarom het maar terug bleef komen, waarom het maar niet over ging. Hij begeleidde me in een korte dissociatie-oefening die me hielp er wat afstand van te nemen. En toen was ik er weer klaar voor om terug te gaan naar de groep.

Het was onderhand lunchtijd, dus wij troffen de anderen aan tafel. En ook hier geen gefronste wenkbrauwen of gegiechel achter handen, zoals ik vreesde, maar alleen maar medeleven en zorg. Wat een opluchting. De rest van de dag en morgen zouden wel goedkomen.

Deze voor mij zeer emotioneel beladen dag besloot ik in mijn eentje af te sluiten. Na het avondeten ben ik mijn boomhut ingekropen. Onder een dekbed met een stapel kussens in mijn rug en met mijn laptop op schoot en koptelefoon op mijn hoofd heb ik mij helemaal verloren in een film op Netflix. Heerlijk. Dit had ik nodig.

Dag 4

Weer lekker uitgerust en met een helder hoofd stond ik de vierde dag op. Vandaag zouden wij cursisten allemaal de evaluatie krijgen waar Maaike, Richard en Mirjam gisteren tussen de bedrijven door zo hard aan hadden gewerkt. Spannend. En vanmiddag zou het eerste blok van deze opleiding er alweer op zitten. En hoewel ik mijn motivatie en goede humeur weer helemaal terug had, keek ik daar toch ook wel naar uit. Lekker naar huis, naar mijn gezin en hondjes. Dat ik op mijn leeftijd nog zo’n last van heimwee zou krijgen ….

Meditatie, intentie zetten, de laatste lesdag was begonnen. Aan Mirjam de dankbare taak om het evaluatierondje te doen. En ons te vertellen wat Maaike,
Richard en zij de afgelopen dagen aan ons was opgevallen, hoe we ons ontwikkeld hadden, hoe we het gedaan hadden. Volgens de “hamburger methode” kregen we allemaal twee punten van positieve feedback plus een tip hoe we misschien nog vooruitgang konden boeken. Een soort mondeling supervisje, zeg maar.

Lekker hoor, werd ik erg blij van, van zo’n rondje positiviteit. Maar ik ben dan ook megagevoelig voor complimenten.

De laatste les begon met een oefening “Veranderproces”. Waarbij je een relatie met iemand vanuit jezelf, de betreffende persoon, een toevallige passant en “het systeem” moest benaderen. Het ging me redelijk gemakkelijk af om me in de diverse rollen in te leven en ook vragen te beantwoorden als ware ik één van die personen.

Maar ook deze simpele oefening bleek een diepere lading te hebben. Want hij maakte van alles bij mij los.

Voor deze oefening had ik mijn moeizame relatie met mijn zus gekozen. Wij hebben ruzie gehad en elkaar al acht jaar niet gezien. Zij heeft al eens een poging tot contact gedaan, maar ik heb het afgehouden. Door in haar huid te kruipen realiseerde ik me hoe haar kant van het verhaal eruit zou zien. Dit inzicht heeft ervoor gezorgd dat ik milder over haar ben gaan denken. Waardoor ik nu besef dat ik mijn gevoelens jegens haar opnieuw onder de loep moet nemen. Want zijn die wel terecht? Tjonge … verwarrend. Na acht jaar woede ineens ook medeleven voelen.

Nog net voor de lunch behandelden Maaike en Richard de eerste Proceskaart. Daarvan zitten er een stuk of 40 in onze syllabus. Ik weet eigenlijk niet precies wat het zijn. Maar ik heb er even doorheen gebladerd en ik kom tot de voorzichtige conclusie dat het korte beschrijvingen of samenvattingen zijn van de belangrijkste processen binnen NLP. Misschien dat ik daar een volgende keer wat meer duidelijkheid over kan geven.

Deze eerste kaart was de NLP Reminderkaart met daarop de stappen die je altijd moet nemen voor je aan een proces begint. Hierbij kwam ook de eerdergenoemde ecologie check ter sprake. Na de lunch was eindelijk het moment daar dat we de rest van de Vooronderstellingen gingen doornemen en bespreken. Daar had ik met name reikhalzend naar uitgekeken. Maar ook mijn medecursisten vonden het een leuk onderwerp. De spreuken op de kaarten zetten ons goed aan het denken. We hadden leuke discussies over hoe we de verschillende teksten interpreteerden en dat bleek soms behoorlijk verschillend te zijn. En ook hierbij weer dubbele bodems: teksten die bij nadere beschouwing een diepere betekenis hadden dan op het eerste gezicht leek.

We zouden ze eigenlijk uit ons hoofd moeten leren en het zou me niets verbazen als dat gewoon gaat lukken. “Er is altijd een andere keuze mogelijk” is al een gevleugelde uitspraak geworden in ons groepje. In serieuze context, maar vooral ook satirisch. Hahaha, ik hoop dat zich dat voortzet de rest van de opleiding.

Na de laatste kaart bleek het al tijd voor de afsluitende meditatie. En daarna was het eerste blok van de opleiding NLP Practitioner afgelopen. We namen afscheid van elkaar en ik vond het niet meer dan logisch om Alida te vragen of ze met mij mee wilde rijden. Ik kon haar toch niet tweeëneenhalf uur met het openbaar vervoer onderweg laten zijn als ik haar in de helft van de tijd thuis af kon zetten? Maar ik had het nog niet gevraagd, of de twijfel sloeg toe. Was het niet teveel van het goede na weer een drukke dag? Het feit dat Alida daar zelf naar informeerde voor ze de uitnodiging aan wilde nemen, nam die spanning meteen weg. En het was inderdaad alleen maar gezellig, samen met haar in de auto. Volgende keer mag ze graag weer meerijden. Ook op de heenweg.

Om half 7 buitelden mijn hondjes over elkaar heen om me te kunnen begroeten. Wat heerlijk om weer thuis te zijn.

Ter afsluiting

Na elk blok zal ik mij de volgende vraag stellen: “Bemerk ik een verandering in mijn voelen, denken en/of doen?”

Het antwoord daarop na blok 1 is volmondig: Ja! Op alle drie de vlakken.

• Zomaar uit het niets is mijn fysieke houding veranderd. In plaats van licht voorovergebogen, met mijn blik op de grond gericht, loop ik nu rechtop, schouders naar achteren, kin in en blik recht vooruit.
• De pijn in mijn schouders, waar ik al maanden voor naar de fysio ga, is verdwenen. Zelfs mijn fysiotherapeute was verbaasd.
• Mijn mening over mijn zus is veranderd. Contact opnemen om het goed te maken is nog een stap te ver, maar “nooit!” is veranderd in “wie weet”.
• De inhoud van de lessen vind ik zo interessant, zo fascinerend, ik blijf er maar aan denken. Bijna dagelijks heb ik een “aha!”-moment of valt er ergens weer een kwartje. Heerlijk om mijn hersenen weer eens op zo’n leuke manier te kunnen gebruiken.
• Mijn humeur is veel zonniger. Ik ben helemaal opgefleurd. Weg is het sombere gevoel dat mij al zo lang in zijn greep had. Problemen waar ik tegenaan loop benader ik laconieker.

Eind februari staat blok 2 op de agenda. Ik moet opbiechten dat ik er gemengde gevoelens bij heb. Aan de ene kant kijk ik er echt naar uit. Zal de stof net zo interessant en af en toe zelfs weer mindblowing zijn? Ik hoop het!

Maar ik zie er ook tegenop. Wat als mijn heimwee weer opspeelt? En zal ik mijn rust kunnen pakken om overprikkeling te voorkomen?

Tot dan!

Liefs,
Sas

Je leest het hier in mijn beSchrijving van Blok 2.