fbpx

In het kader van de vooronderstelling “Lichaam en geest zijn een eenheid” gingen we het hebben over oogbewegingen.

Je hebt vast wel eens een politiefilm of -serie gezien waarin een verdachte verhoord wordt. En dat de slimme politieman hem ontmaskert als de dader, omdat hij tijdens zijn verhaal naar rechtsboven kijkt. Want dat is de “leugen”-kant. Hij had naar links moeten kijken, dan was hij onschuldig geweest! Ha! Betrapt, boef! Je gaat de gevangenis is!

Heeft me altijd gefascineerd, die theroie. Ik kon het me niet voorstellen dat het zo simpel zou zijn. Maar hoe het dan wel zit …. ? Ik wil dat al zo lang weten en nu zou ik het horen..

En inderdaad, het was niet zo simpel. Het bleek toch net even wat genuanceerder dan wat we in films zien. Het klopt dat je door naar de ene kant te kijken je herinneringen ophaalt en dat je aan de andere kant een beeld “construeert”. Maar dat naar boven kijken gaat alleen om het visuele aspect. Auditief kan je ook herinneringen ophalen (“Zing een favoriet kinderliedje in je hoofd”) of construeren (“Hoe klinkt een zaag door golfplaat”) en dan is de stand van je ogen anders. Of wat dacht je van gevoelens terughalen? Of je interne dialoog? Dan gebeurt er weer wat anders met je ogen.

Maar let op: niet iedereen kijkt voor herinneringen naar links en voor “constructie” naar rechts. Er zijn ook mensen a-typisch. Die kijken voor de herinnering naar rechts en voor de constructie naar links. Precies andersom dus. En dat kan dan ook weer wel gelden voor bijvoorbeeld visueel, maar voor auditief en kinesthetisch niet. Of juist wel voor auditief en voor de andere twee niet. Of voor alle drie wel, of.. of … of

…. Nou ja, je begrijpt het, legio mogelijkheden.

Lees deel 5

Deel 3 gemist? Lees deze hier verder!