fbpx

Maar het was al zo laat. Bijna middernacht. Even overwoog ik of ik Maaike nog om hulp zou vragen, maar ik had geen idee in welke kamer ze zat. En ik wilde haar ook niet wakker maken. Liefst had ik mijn toen mijn spullen gepakt en was ik naar huis gegaan. Maar ja, het bier, hè. Alcohol en verkeer gaan niet samen. Dus dat was geen optie.

En eigenlijk maar goed ook. Want naar huis gaan zou toegeven aan oude reflexen zijn geweest en was ik niet hier om te leren die te weerstaan en af te leren? Ik besloot manlief een berichtje te sturen: “Ben je nog wakker? Ik moet echt even met iemand praten.”

Gelukkig waren zowel hij als dochterlief nog wakker en stonden ze meteen voor me klaar. Bij hen kon ik even lekker uithuilen. Op afstand, dat dan weer wel. God, wat hou ik van die twee en wat ben ik toch een bofferd met zo’n thuisfront.

Toen ik weer enigszins gekalmeerd was, bedacht ik me dat het misschien wel goed was dat dit er nu uitgekomen was. Het was nodig. Reinigend zelfs. Maar wat zag ik op tegen de volgende dag! Nóg een hele dag vechten met al die gevoelens.

Na nog een biertje (sorry) viel ik eindelijk in slaap. Om niet meer wakker te worden tot de wekker ging. Beter uitgerust dan ik had durven hopen na mijn middernachtelijke escapades, stond ik op. Wel duf (kater, zucht) weliswaar, maar het was het wel weer rustig in mijn hoofd. En de tranen waren blijkbaar op, want mijn ogen bleven droog. Wat een opluchting.

Voor de zekerheid ontbeet ik ook deze ochtend met koffie op mijn kamer. En omdat het goed bleef gaan qua tranen enzo, stapte ik redelijk relaxed de Feestzaal in voor onze vierde en laatste lesdag van dit Blok. Ik kan dit!

Lees deel 23

Deel 21 gemist? Lees deze hier verder!