fbpx

Niet veel later lag ik lekker onder de dekens, laptop op schoot. Netflix. Beetje appen met het thuisfront. Biertje erbij. Moest goedkomen. En dat deed het ook. Om half 11 was ik moe genoeg, deed ik het licht uit en binnen nog time sliep ik.

Ik had er echter niet aan gedacht om aan dochterlief te melden dat ik wel klaar was met de dag. En dus schrok ik een half uurtje later wakker van een appje van haar (erg wennen dat mijn kind later naar bed gaat dan ik). Niet erg, hoor, altijd gezellig.

Nadat ik haar geantwoord had en ik weer wilde gaan slapen, bleek mijn onderbewuste daar heel andere gedachten over te hebben. Die wilde het nog even met mij over mijn ouders hebben. En in plaats van de slaap kwamen de herinneringen.

Herinneringen aan conflicten met mijn ouders. Ik beleefde alle afwijzingen opnieuw. Plus nog een paar andere die ik beter weg had weten te stoppen. Maar die nu met de rest naar buiten kwamen golven.

Wat me nomaliter wel lukt, lukte nu niet: ik kon die nare beelden in mijn hoofd en bijbehorende gevoelens niet stoppen of ombuigen. Het was gewoon te veel. En al snel stroomden de tranen weer over mijn wangen, natte plekken makend op mijn kussen. Toen ook de beelden en emoties behorend bij het vreselijke “wij willen even met je praten” (dat zeiden mijn ouders altijd voor ze me compleet afbrandden) in full color op bioscoopformaat en dolby surround voorbij kwamen, ging dat druppelen over in ongecontroleerd grienen.

En heeft zeker een uur geduurd voor ik dat weer kon temperen. Waar ik de afgelopen weken zo bang voor was geweest, was gebeurd: de dam was doorgebroken. Mijn god, wat voelde ik me intens eenzaam. Iedereen al naar bed en ik daar snikkend in het donker. Wat wilde ik graag troost, steun.

Lees deel 22

Deel 20 gemist? Lees deze hier verder!