fbpx

Althans, dat houd ik mij voor. Ja ja, ik weet het, ik hou mezelf voor de gek. Maar het werkt. Dus laat me. Wat me echter niet loslaat is waarom? Waarom nou toch?

Ik heb ze ooit aan hun verstand proberen te peuteren dat ze me er zo’n pijn mee hebben gedaan. En dat het de reden was waarom we elkaar een tijd niet hadden gezien. Maar tot mijn verbijstering antwoordden ze daarop dat zij het zich niet herinnerden dat ze zoiets gezegd zouden hadden. “En als we het al zo gezegd hebben, dan hebben we het vast niet zo bedoeld.” Waarna ze overgingen tot de orde van de dag.

Geen begrip, geen medeleven, laat staan spijt of zelfreflectie. Niets. Gewoon NIETS! Echt, ik moet wel een dochter van de melkboer zijn, want qua EQ of empathie lijk ik in niets op deze mensen. Zoals je misschien wel merkt schuilt er veel frustratie achter mijn woorden. Het zal je dan ook niet verbazen dat het gesprek met Maaike hierover een behoorlijk emotioneel gesprek was. Maar het was okee.

Zoals gezegd heb ik een enorm vertrouwen in Maaike. Ik voel me veilig bij haar. En haar vragen hebben me toch maar mooi geholpen tot de kern van het probleem te komen, het te identificeren. De volgende stap is om te leren om te gaan met deze gevoelens. Hopelijk gaat me dat in de toekomst lukken.

Na twee avonden toch te laat naar bed en het emotioneel best zware gesprek met Maaike was het cruciaal dat ik eindelijk mijn broodnodige rust zou nemen. Ik had ook veel te verwerken. Het stormde in mijn hoofd. En die storm zwiepte de golven van verdriet en pijn op tot beukende golven. Ik hoorde de dam in mijn hoofd kreunen en knarsen.

Lees deel 21

Deel 19 gemist? Lees deze hier verder!