fbpx
+31 6 42208127 info@novalife.nl

En zo sloten we met een glimlach deze zaterdag af en zo verlieten we de Feestzaal. Even tijd voor onszelf voor het avondeten.

Hoewel de dag met het toneelstukje op een positieve manier was afgesloten, zat het in mijn hoofd nog niet helemaal lekker. Maaike had het door (uiteraard zou ik bijna zeggen) en ze nodigde me uit om even samen te praten. Ze had me de hele dag al zien huilen om niets. En ik vermoed dat Richard haar ook wel verteld had over mijn gesprek met hem eerder die ochtend. En misschien zelfs ook over wat ik hem verteld had over mijn moeizame band met mijn ouders. Want al snel kwam het gesprek daar op.

Ik voel me ontzettend op mijn gemak en goed begrepen bij Maaike en ik durf in haar bijzijn mijn diepste gedachten hardop uit te spreken. Ik ben redelijk goed in zelfanalyse en dat kwam in dit gesprek goed van pas. Maaike liet mij zelf zoeken naar de mogelijke reden van mijn verdriet vandaag. Ze hoefde maar een paar vragen te stellen om mij op weg te helpen in het labyrinth van gevoelens in mijn hoofd. En zo kwam ik erachter dat ik met name moeite heb met het “waarom” van de afwijzingen van mijn ouders.

Ik kon (en kan nog steeds) niet bedenken wat ik voor vreselijks heb gedaan dat zulke keiharde afwijzing rechtvaardigt. Elke keer waren ze als donderslag bij heldere hemel uitgesproken. Me in extreme verwarring achterlatend. Echt, ik zag het niet aankomen. Daarom ben ik er ook elke keer zo van slag van. Het maakt de interactie met mijn ouders ontzettend stressvol. Ik heb altijd het gevoel op mijn hoede te moeten zijn met wat ik zeg of doe.

Want blijkbaar, zomaar, uit het niets, kan ik zomaar weer de deur gewezen worden. Of te horen krijgen dat ze mij niet meer als hun dochter beschouwen. Of dat ze me nooit meer hoeven te zien….

Na die laatste keer, zo’n tien jaar geleden, heb ik besloten dat het genoeg was. En daar heb ik vrede mee.

Lees deel 20

Deel 18 gemist? Lees deze hier verder!