fbpx

Toen ik ook nog onbedaarlijk begon te snikken en ik mijn ademhaling niet onder controle kon krijgen, besloot ik de groep te verlaten. Omdat ik zelf heel erg de behoefte had om alleen te zijn, maar ook om geen stoorzender te zijn.

En zo zat ik op wederom op de derde dag van een Blok in m’n up te huilen op mijn kamer. Ik voelde me zo opgelaten, zo’n een drama queen. Maar ik voelde me ook zo eenzaam, zo hopeloos. Wat had ik behoefte aan troost. En geruststelling. En daar stak Richard even later zijn hoofd om de deur. “Gaat het een beetje met je?”. Wat was ik blij hem te zien.

Ik hoopte dat hij weer wat zou zeggen waardoor bij mij een kwartje zou vallen, of een dubbeltje, of whatever. Waardoor ik me weer beter zou voelen. Maar helaas, dit keer was het niet zo eenvoudig. Richard bood wel troost, zei zinnige dingen, maar ik bleef huilen. Daarom stelde hij voor dat ik even een half uurtje of uurtje tot rust zou proberen te komen. Even lekker op mijn kamer te blijven. Of een wandelingetje te maken. Of wat ik maar prettig zou vinden. En mocht ik dan weer zover zijn dat ik weer naar de les wilde komen, dan, zo stelde Richard voor, was het misschien een idee om ergens anders te gaan zitten.

Wat meer afgezonderd. Misschien wilde Mirjam met me ruilen, die recht tegenover me had gezeten. Ik zou dan haar plaats naast Elmar innemen, zodat die een barrière tussen mij en de rest van mijn medecursisten zou vormen. Dan kon ik me hopelijk wat beter afsluiten. Want, zo zei hij, en dat vond ik dan wel weer heel knap van mij, ik had mogelijk een negatief gevoel geankerd aan de plek waar ik zat. Hahaha, hoe toepasselijk!

Lees deel 18

Deel 16 gemist? Lees deze hier verder!