fbpx

Het eerste onderwerp van vandaag was een belangrijke: ankeren. Door te ankeren verbind je een externe prikkel aan een intern gevoel. Met de bedoeling om dat interne gevoel later op te kunnen roepen door die externe prikkel toe te passen.

Heel kort door de bocht: je creëert een soort Pavlov reactie bij jezelf. Dat werd ook gezegd door één van ons cursisten, maar daar keken Maaike en Richard een beetje moeilijk bij. Dus laat ik dat niet als voorbeeld gebruiken. Iets anders dan.

Uit yoga. Stel je voor: iemand zit in lotushouding. Benen gekruist, voeten op de kuiten, ogen gesloten, handen met de rug van de hand op de knieën en, daar komt ie, met de duim en wijsvinger tegen elkaar aangedrukt. En soms hummen ze daar dan ook nog bij. Herken je het? Ja, hè? Nou, dat gebaar met die handen, eventueel in combinatie met het hummen, daar gaat het om. Dat gebaar wordt gebruikt om tot innerlijke rust te komen.

Het gevoel van innerlijke rust is verankerd in dat handgebaar. Eventueel in combinatie met het hummen. En zoiets voor elkaar krijgen, dat gingen we oefenen. Eerst een prettig gevoel ankeren door druk op een knokkel van je hand. En daarna proberen een negatief gevoel door middel van een verankerd, prettig gevoel te veranderen.

Bij het idee aan deze oefening mee te moeten doen kwam een enorm gevoel van weerstand in mij op. En begonnen de tranen weer te stromen. Verdorie, waarom nou toch? Het was een relaxte oefening, we gingen in eerste instantie met prettige gevoelens aan het werk. Waarom dan die tranen? Ik wist het echt niet.

Maar de sluizen stonden in één klap weer vol open en ik kreeg ze niet meer dicht. Wat was er nou toch met me aan de hand?

Lees deel 17

Deel 15 gemist? Lees deze hier verder!