fbpx

En ik begin te twijfelen. Misschien moet ik het inderdaad doen. Nog één keer mijn trots inslikken, mijn verdriet opzijschuiven. Maar ik durf niet. Ik wil niet. Weet niet hoe ik moet omgaan met alle emoties die bij het idee alleen al naar boven komen. Ik voel de reuring die het veroorzaakt achter de dam in mijn hoofd en ik ben als de dood dat die het niet gaat houden als ik aan de oproep van mijn jonge ik toegeef.

Dus ik negeer haar zo goed en kwaad als het gaat en druk de gevoelens weg. Maar nu, hier, met al die oefeningen waarbij we onderbewuste gevoelens naar de oppervlakte blijven halen, willen deze emoties er ook uit. In golven slaan ze tegen de dam.

Daarom vertelde ik het aan Richard. In de hoop dat hij me zou kunnen adviseren. Helpen misschien. Zoals hij mij door een simpele opmerking vorige keer ook zo ontzettend geholpen heeft met mijn zwaar gepeste achtjarige ik, die nog steeds af en toe om de hoek komt kijken. Het was een goed gesprek. Richard zei inderdaad een paar zinnige dingen die ik zelf niet bedacht had. Gaf me zelfs een onverwacht kijkje in het Model van de Wereld van mijn vader. Waardoor ik opeens meer begrip

kon opbrengen voor zijn houding in het hele gebeuren. En waardoor ik zelfs een heel kleine beetje milder over hem ben gaan denken. Vergeven kan ik hem nog niet. Maar misschien is het een begin?

In de loop van het gesprek was ook Elmar binnengekomen. En ook hij was alleszins bereid zijn kijk op de zaak te delen. Hahaha, wat een luxe, een soort therapeutische sessie met twee geweldige therapeuten. Dankjulliewel, mannen! Het heeft me goed gedaan. Echt heel fijn.

Toen ik uiteindelijk, weer veel te laat, ik leer het ook nooit, naar bed ging, had ik veel om over na te denken. Gelukkig viel ik redelijk snel in slaap, maar dat weerhield mijn onderbewuste er niet van om flink aan het werk te gaan.

Lees deel 15

Deel 13 gemist? Lees deze hier verder!