fbpx

In de woonkamer trof ik Richard. Dat kwam goed uit, want ik wilde hem nog wat vragen over de les van vandaag en zo raakten we in gesprek. En dat werd een behoorlijk diepgaand gesprek. Voor mij althans.

Voor dat gesprek heb ik een klein, gecontroleerd kiertje in mijn dam gemaakt zodat mijn verhaal over mijn moeizame relatie met mijn ouders erdoor kon komen. De relatie met hen is al heel lang niet goed. Op de één of andere manier passen we niet bij elkaar. Al van jongs af aan botert het niet. In de loop der jaren hebben ze mij een aantal keren ontzettend hard afgewezen.

Een jaar of tien geleden voor het laatst. Ter ere van mijn verjaardag waren we uit eten. Het gesprek kwam op een meningsverschil dat ik maanden daarvoor met mijn zus gehad had. Daar wilden zij het fijne van weten. Nee, dat zeg ik niet goed. Zij riepen mij ter verantwoording over één zinnetje uit de e-mailconversatie van toen tussen mijn zus en mij. Blijkbaar had mijn zus die aan mijn ouders doorgestuurd. Omdat ik vond dat het iets tussen mij en mijn zus was en mijn ouders daarin geen partij waren, weigerde ik gehoor te geven aan hun nogal dwingende verzoek.

Of misschien is “eis” een betere omschrijving. Als ze hier met iemand over wilden praten, dan moesten ze dat met mijn zus doen. Die had hen immers de e-mails doorgestuurd. Mijn vader is het niet gewend dat hem iets geweigerd wordt en hij zette mij daarop voor het blok. Toen ik bleef weigeren sprak hij de woorden die sindsdien in mijn herinnering staan geëtst: “Dan hoeven wij jou nooit meer te zien.”.

En zo geschiedde. Want zoals gezegd was het niet de eerste keer dat ze me duidelijk maakten dat ze ook prima zonder mij konden leven. Maar op dat moment besloot ik dat het wel de laatste keer zou zijn.

Lees deel 13

Deel 11 gemist? Lees deze hier verder!