fbpx

Vandaag zetten we er flink vaart achter, dus hup, door naar het volgende onderwerp. Dat was “Rapport”. En dan het Franse woord, dus uitgesproken als “rappóór”.

In de NLP context is dit een containerbegrip voor “aansluiting bij de ander vinden”. Die aansluiting zoek je om harmonie te creëren. Met respect voor elkaars Model van de Wereld en met als doel verbinding te leggen om de communicatie te verbeteren.

We kregen uitgelegd hoe we onze verbale, maar met name ook non-verbale communicatie in konden zetten om in rapport met de ander te komen. Door je houding, gezichtsuitdrukkingen, ademhaling zelfs aan te passen aan die van de ander. Onderbewust schept dat een band. En daardoor voel je je meer op je gemak bij elkaar. Dan heb je rapport gemaakt.

De oefening deden we in paren. Eén van de twee vertelde een verhaal aan de ander. Maakte niet uit wat, gewoon een eind in de ruimte kletsen. De luisteraar moest dan proberen in rapport te komen met de verteller. Vooraf had ik verwacht dat ik dat lastig zou vinden. Dat het gekunsteld zou overkomen. Maar tot mijn verrassing bleek het reuze mee te vallen en lukte het wonderwel. Mijn verteller, Sabine, bleef lekker kletsen en ik leefde mee met haar en haar verhaal.

Daarna, terwijl de verteller, Sabine dus, bleef doorpraten, moest de toehoorder, ikke, het rapport weer verbreken. Met de bedoeling te ervaren dat, hoe subtiel de toehoorder dat ook deed, de verteller het onderbewust zou oppikken. En dat was inderdaad zo!

Met name als verteller, want uiteraard werden de rollen ook een keer omgekeerd, vond ik de ervaring verbluffend. Ik ben wel een lekkere kletskous, kan vijf kwartier in een uur lullen. Maar toen Sabine haar rapport met mij verbrak, verdween mijn animo om door te vertellen als sneeuw voor de zon. Ik kon gewoon niets meer verzinnen, er vielen stiltes, het werd ongemakkelijk en het gesprek bloedde als vanzelf dood.

Lees deel 11

Deel 9 gemist? Lees deze hier verder!